Goudlockje

2009-11-27T17:23:00.002+01:00

Taal- of letterkunde?

2009-10-21T14:54:00.004+02:00

Ooit zal ik 35 jaar zijn. Dan kan ik onmogelijk mijn mouwen over mijn handen trekken, omdat dat zo veilig voelt. Ik zal dus andere wegen naar veiligheid moeten vinden en dan zal ik de wereld sterk en recht in de ogen kijken met ontblote polsen.

zeepbel is een raar woord

2009-09-16T12:05:00.002+02:00

een zeepbel in mijn hoofd
veel zeepbellen in mijn hoofd
veel zeepbellen in al mijn hoofden
mijn hoofd in veel zeepbellen
wel, ik heb dus geen vat op mijn hoofd
maar een zeepbel ín mijn hoofd

2009-09-07T12:03:00.001+02:00

Wonden moet je onderhouden, anders groeien ze dicht.

Rémi Gaillard, veux-tu me marier?

2009-08-27T00:27:00.005+02:00

In de frituur

2009-06-21T15:41:00.003+02:00

Ik: Heeft u ook iets vegetarisch?
Frietenmeneer: Ja, frietjes.

zonder jou geen wereld

2009-06-07T23:39:00.005+02:00

Als jij er niet bent, is de wereld er ook niet. Niet omdat er iemand zo verliefd op je is dat een wereld zonder jou voor hem of haar niet denkbaar is. Dat kan natuurlijk ook, je weet maar nooit. Maar je gelooft toch niet echt dat er mensen in de stad rondlopen als jij er niet bent? Of dat mensen die je kent met elkaar afspreken zonder jou erbij en dan met elkaar praten, lachen en misschien zelfs onderlinge banden smeden, zonder dat jij erbij bent om dat te registreren en om je er al dan niet over te verheugen? En je gelooft toch zeker niet dat ze dan, als jij toevallig ter sprake komt, positief of negatief over jou praten en daardoor de volgende keer dat ze je zien een beetje anders naar je kijken? Schaam je je niet dat je maar zo zelden dingen koopt in dat kleine winkeltje waar je zo van houdt? Als jij het niet doet, waar moeten die mensen dan van leven?
Je hebt in de loop der jaren uiteraard geleerd dat het leven wel degelijk doorgaat zonder jou. Je kan het je helemaal voorstellen: je ouders die thuis aan je denken als je weer eens lang van huis bent, de mensen op de trein die na hun toevallig oogcontact met jou ook een eigen leven leiden, de kindjes op de onderkant van de aarde die in hun bed kruipen als jij er net uitkomt. Maar wees eens eerlijk. Die mensen krijgen toch pas hun eigen leven als jij daaraan denkt? Is het niet zo dat een feestje pas echt heeft plaatsgevonden, dat het vaag geplande iets concreets wordt, als jij er anderen over hoort praten en als jij er op facebook de foto's van ziet, dus pas als jíj je er een voorstelling van gaat maken?
Hoe je het ook draait of keert, de wereld bestaat alleen door jou. Dus rust de taak om die wereld in stand te houden op jouw schouders. Oefen jezelf in het denken aan anderen, geef hen een leven. Maar wees gerust, het is niet zo heel erg belangrijk. Als je het niet doet, is er ook niemand die het kan opmerken.

er is onvoldoende sch(r)ijfruimte

2009-04-28T17:44:00.009+02:00

Ik heb besloten dat ik eens ga schrijven wat ik echt wil zeggen, ook al is dat een onverstandig idee. Ik wil niet altijd in de ik-vorm schrijven, omdat mensen dan automatisch denken (of weten) dat ik over mezelf schrijf. Het probleem is dat ze dat ook denken als ik in een van de andere vormen schrijf (want iemand legt toch altijd een stuk van zichzelf in wat hij schrijft... maar is het niet net een kunst om dat niet te doen?). En als ik dan in de ik-vorm iets wil schrijven dat eens echt niet over mij gaat, dan geloven ze mij niet. Ik kan toch moeilijk in het begin zeggen welke stukjes wel en welke niet over en van mij zijn? Want dan zou ik nog niet helemaal eerlijk kunnen zijn, want eigenlijk zijn het toch allemaal (puzzel)stukjes van mij die helpen om een geheel beeld te vormen, maar dat mogen jullie niet weten. Maar jullie weten het waarschijnlijk toch al lang, wat er dan weer voor zorgt dat ik niet zomaar alles kan schrijven, omdat ik moet oppassen dat jullie niet denken dat die dingen ook bij mij horen. En die gedachte toont dan weer dat ik jullie een vals beeld van mij wil laten vormen, want anders zou ik toch gewoon alles wat in me opkomt kunnen schrijven zonder zorg dat iemand iets verkeerds over me denkt? Maar zo gaat dat niet met mensen. En waarom kan het me eigenlijk zoveel schelen of mensen een fout beeld van mij hebben? De enkele mensen die in staat zijn mijn essentie te verstaan, zullen dat ook kunnen als ik heel rare en niet bij mijn beeld passende dingen schrijf.

Wat ik bijna even erg vind als dat mensen een verkeerd beeld van mij krijgen, is dat ik het gevoel heb dat ik alles altijd overdrijf. Ik maak alles altijd veel mooier, erger, dramatischer, sprookjesachtiger, dieper, pijnlijker en kapotter dan het in werkelijkheid is. (En ik wil dit helemaal niet als 'ik' vertellen. Ik wil het in een personage stoppen. Geen klein meisje, dan is het toch weer te duidelijk dat ik het zelf ben. Ook geen oude man, want die is dan te duidelijk het tegenovergestelde, waardoor het weer duidelijk is dat ik het ben. En ook niet in een absurde wereld, want dan is het te duidelijk dat ik die wereld gebruik om te camoufleren dat het wél echt is, maar toch vind ik die werelden het leukst, want je kunt er zo veel verborgen dingen mee uitdrukken.) Ik overdrijf dus altijd, alsof de wereld wit is met zwarte lijntjes en ik kleur ze in zoals ik ze wil zien, met heel veel kleur. En dan voel ik me goed, want mijn wereld is helemaal zoals ik ze hebben wil. Maar ze is dan wel niet meer echt, of dat weet ik eigenlijk niet. Misschien doet iedereen dat wel, misschien maakt iedereen zijn eigen tekening van de werkelijkheid. Ja, dat zal waarschijnlijk wel zo zijn. Maar dan versta ik niet waarom er zo weinig mensen zijn die hun leven graag hebben. Ik vind het altijd wel vermakend en mooi (in de esthetische zin). Niet alleen wanneer ik euforisch overstromend van levensvreugde rondzweef, ook wanneer ik echt heel diep zit, dan voel ik me nog steeds zo volledig mens, zodat het toch op een bepaalde manier goed voelt, maar dat geef ik natuurlijk niet toe. Misschien kan ik gewoon beter kleuren dan anderen.
Door mijn kleurplaat dan ook nog eens op te schrijven, is het helemaal hopeloos. Het geschrevene kan nooit samenvallen met het echte (en ik weet dat dat al vaker gezegd is), maar eigenlijk wil ik dat niet geloven. Ik denk dat het mogelijk is om je eigen wereld vorm te geven, maar dat lukt dan ook niet helemaal, omdat die wereld die je wil weergeven, zelf ook verandert doordat je ze opschrijft.

Dit soort dingen schrijf ik normaalgezien alleen voor mezelf. Dit is een uitzondering, hopelijk. En ik haat het dat ik altijd wil dat iedereen het leest, terwijl ik dat eigenlijk ook niet wil. Best wel kinderachtig allemaal. (Het volgende stuk had ik hiervoor al geschreven, daarom is de overgang raar, maar ik heb geen zin meer om het aan te passen, sorry.)

Het spijt mij zeer dat ik dit allemaal schrijf. Ik weet dat dit soort dingen niet gezegd horen te worden. Het is ook een teleurstelling voor degenen die dit ook allang gedacht hebben, maar de wijze beslissing genomen hebben om het niet te schrijven of daar misschien ook helemaal geen behoefte aan hebben. Ik vind het ook altijd heel stom als anderen dit soort dingen schrijven. Daarom is het eigenlijk ook heel erg tegen mijn principes. Maar ik heb de laatste tijd het verlangen om bepaalde dingen achter te laten en op te geven. En aangezien mijn leven, mensen, het land en de maatschappij waarin ik leef, al het vertrouwde, voedsel en dromen daarvoor niet zo geschikt zijn, denk ik dat het opgeven van dit principe de minst ernstige gevolgen zal hebben. Misschien zal ik hier wel nooit meer iets kunnen schrijven, dat kan...

2009-04-24T00:20:00.004+02:00

wie hoog wil vliegen, kan wel eens neerstorten

meisje zkt hand

2009-03-31T15:24:00.001+02:00

zij zoekt een hand
om het stof van haar lippen te vegen
om haar gedachten om te ploegen
en er zonnebloemen te planten
om haar zinnen aan te nemen
en vast te houden

zij zoekt een hand
om een nieuwe naam
op haar buik te schrijven.

Muziek

2009-03-11T21:18:00.001+01:00

Als zij mij verdraait
mij meevoert met haar kleuren
boven en binnen verwart
dat ik het verlies
in mij en in hen
en alleen vind wat ik niet kan,

ik ben leven
zonder mij blijf je

als ze dat zo zegt
is mijn hoofd te klein
dan moet ik dansen.

zeemeisje

2009-02-22T17:21:00.003+01:00

Zoals elke dag maakte ze een wandeling langs het strand. Ze keek naar de zon die onderging in de verte die daar zo tastbaar voor haar uitgespreid lag. Een heel klein beetje oneindigheid. Terwijl haar voeten overspoeld werden door een zachte golf, deed een onbestemd verlangen hetzelfde met haar hart. Het was sterker dan haarzelf, en ze was blij dat ze deze zin kon denken zonder zich een aanstelster te vinden, want nu was het waar. Het was waarder dan alles wat ze ooit had geweten, dus besloot ze al het andere te vergeten. Ze zette voorzichtig de ene voet achter de andere. Ze danste met het water, het omvloeide haar lichaam, omgaf haar met tedere strelingen. Ze had al geen houvast meer onder haar voeten. Bij de volgende hoge golf gaf ze zich volledig over. Eindelijk wist ze hoe het voelde om zichzelf te verliezen. Roze mist steeg op in haar hoofd, bedwelmde haar gedachten, maakte haar dronken van geluk. Ze voelde zich mooi.

2009-02-04T23:28:00.004+01:00

Er zijn altijd zo veel warrige gedachten en zo veel gevoelens tegelijk die zich elk apart al zo moeilijk laten beschrijven en er zijn veel te veel mooie dingen en ik zeg nooit wat ik wil zeggen en dat merk ik pas achteraf en het klinkt altijd raar en ik heb het gevoel dat het niet mogelijk is om mij te begrijpen en dan zou ik je zo graag de binnenkant van mijn hoofd laten zien want het is hier gezellig (met kaarsjes enzo) en er zijn massa's foto's en kleuren en videobeelden en geuren die in rare vormen tot leven komen en gevoelens die je kan zien en dan zou je alles verstaan. Wil je dat?

2009-01-04T11:44:00.003+01:00

Ze maakte een putje in haar arm. (Het deed geen pijn.) Daar mag je iets in verstoppen zei ze en gaf hem haar arm zonder te kijken. Hij stopte er iets in, voor binnen tien jaar.

mijn nest

2009-01-04T00:29:00.004+01:00

Iemand vroeg of we nest gingen spelen. Dan brachten we alle dekens die we konden vinden naar de slaapkamer van mama en papa. Op het grote bed maakten we dan alledrie ons eigen nest. Het moest zo gezellig en zacht en warm mogelijk zijn. En je moest er bijna helemaal in kunnen verdwijnen. Zo bleven we dan liggen. (Alleen de ruzies om de beste dekens verstoorden de harmonie af en toe.) Ik verzon plannen om van mijn kamer een groot nest te maken. In het midden zou er een reusachtig dekennest zijn en mijn meubels zouden daar in een kring rondstaan, zodat ik alles vanuit het nest kon bereiken en er nooit meer uit moest komen. Soms waren de meubels ook helemaal verdwenen en waren er opbergruimtes in de nestwand ingebouwd.
Vele dromen gaan nooit echt weg. En soms, dan maak ik nog eens een nestje van mijn deken en dan hoop ik

2008-11-14T15:07:00.006+01:00

De verplegers zeggen dat ik veel wijsheid bezit.
Ik glimlachte en zei dat de verplegers zeker gelijk hadden.

Ik verzin hier echt honderd mopjes per dag, ik heb hier toch niets beters te doen.
Ik glimlachte en vroeg hem of hij zijn mopjes voor mij wou opschrijven, want ik hou zo van zijn mopjes.

Elke mens kan één gekke persoon in zijn leven aanvaarden en ik ben dan jouw gekke persoon.
Ik glimlachte en zei dat hij waarschijnlijk wel gelijk had.

Voor mij ben je niet echt gek. Je bent gewoon geniaal. En ik schreeuw van binnen dat het allemaal goed komt, want dat moet wel! En ik heb je nodig.

2008-11-09T23:27:00.005+01:00

Ik ween het uit van vreugde omdat ik niets meer weet en in mijn achterhoofd wil Amélie Poulain niet stoppen met walsen.

Loretta's droomhuis

2008-11-04T23:10:00.003+01:00

Ze besloot het onderste uit haar bijna lege levenskan te halen. Nu wist ze wat haar te doen stond. Ze liet haar huisje ombouwen. De woonkamer kreeg een groot uitstalraam met een deur ernaast. Een uithangbord moest de aandacht van de voorbijganger trekken: Loretta's droomhuis. Ze richtte de kamer heel sfeervol in. Er waren regenbogen en vlinders, wolkjes en bloemetjes, maar ook grote zwart-wit foto's van afscheidnemende mensen en van spelende kinderen. Ze zorgde ook voor een mysterieus achtergrondmuziekje. Vervolgens stopte ze haar dromen in glazen potjes. Dat was niet zo eenvoudig. Sommigen waren in de loop der jaren samengeklit, dus die moest ze eerst weer uit elkaar halen en liefst zonder al te grote littekens. Elk potje kreeg een etiket waarop de hoofdthema's en de aard van de droom vermeld waren. De ergste nachtmerries zette ze in een donker hoekje van de kamer. Ze verwachtte eigenlijk niet dat iemand er ooit een zou willen.

De eerste dagen kwamen er maar heel weinig klanten, maar na een tijdje kreeg de zaak meer bekendheid. En iedereen die al eens een droom had uitgeprobeerd, kwam gegarandeerd terug en bracht meestal ook nog een vriend mee. Na een paar maanden had de uitbaatster al een groot aantal vaste klanten. Ze waren het er allemaal over eens dat Loretta een uitstekende droomster was.

Loretta wilde geen geld voor haar dromen. Klanten mochten een droom mee naar huis nemen. Als ze hem uitgeprobeerd en goed bevonden hadden, mochten ze zelf beslissen wat ze ervoor wilden geven. Zo kreeg Loretta zeer uiteenlopende dingen. Een meisje maakte van elke droom een mooie tekening, die Loretta dan in haar kamer hing. Van anderen kreeg ze oude spullen, die ze thuis hadden liggen, waaraan de droom hen had herinnerd. Een man schreef over elke droom een gedicht. Loretta vond zijn gedichten zo prachtig, dat ze elke keer dolblij was wanneer hij de winkel binnenstapte.

Een zooitje

2008-10-30T23:31:00.003+01:00

Het is een zooitje. Ik zie alles veel te eenvoudig. Maar het is toch gewoon een lijn die je volgt? Eigenlijk maakt het toch allemaal niets uit. Of je nu slaagt voor je studie of niet, uiteindelijk word je er alleen maar hoogmoedig van. Of je nu heel gelukkig geweest bent in je studententijd of niet, ze gaat toch voorbij. Of je in de loop der jaren wijs geworden bent of niet, zelf merk je toch niet als het niet gebeurd is. Of je nu echte vrienden voor het leven hebt of niet, als je er geen hebt is er ook niemand om dat te bemerken. Of je nu je steentje bijdraagt om de wereld een betere plaats te maken of niet, anderen verkloten ze voor jou mee. Het doet er allemaal niet toe. En ik ook niet.

Ik versta niet dat iemand zo kan denken! Zie je dan niet hoe stom dat is? Heb je dan helemaal geen oog meer voor alle mooie dingen in het leven? Denk eens aan liefde, muziek, familie, literatuur, vrienden, zomervakantie en al die talrijke dingen die je nog kan beleven. Ja, je moet misschien soms dingen doen die je moeilijk en zinloos vindt, maar je leeft nu eenmaal in deze maatschappij en waarschijnlijk moet je het hier nog een tijdje uithouden. Als je nu niet studeert, moet je later nog veel vervelendere dingen doen. Dus, verman je! Zet al je vluchtdromen van je af. Ze helpen je nu niet verder. Wat je later doet en wie je later bent, maakt nu niet uit. Hier ben je, hier blijf je en hier zul je mee leren leven. Punt.

En als ik het nu gewoon niet doe? Ik kan me hier ook prima vermaken, hoor. Ik kan met gemak blijven dromen en genieten van elke dag en jij gaat het zo aangenaam vinden, dat je me niet kunt tegenhouden.

Onderschat mij niet! Als ik een doel voor ogen heb, doe ik er alles aan om dat te bereiken!

Dat was vroeger zo, ja. De laatste jaren heb ik daar toch niet meer zo veel van gemerkt. Niet dat ik dat erg vind. Zo heb ik kunnen ontdekken hoe mooi het leven eigenlijk is. Het is toch logisch dat ik dan liever van dat leven blijf genieten?

Zucht. Met jou valt niet te praten. We zullen nog wel zien wie de sterkste is.

Later

2008-10-10T00:13:00.001+02:00

En wat als we nu eens weggingen, vroeg zij. Naar ergens aan de zee, waar het rustig en mooi is. We zouden een houten hutje kunnen bouwen met rode luiken voor de ramen. We zouden de muren volschilderen met bloemetjes, zodat elke voorbijganger ziet dat wij gelukkig zijn. We hadden ook ons eigen moestuintje en een paar akkers, waarop we de vruchten zouden oogsten van onze eigen arbeid. In de lente zouden onze kinderen met de lammetjes spelen. In de zomer gaan we wandelen in de bergen achter ons hutje en als we helemaal boven zijn, picknicken we. We rollen door velden vol met pissebloemen. Als je alle pluisjes in een keer weg kan blazen, mag je een wens doen. In de winter zitten we dan rond het haardvuur en vertellen sprookjes aan de kinderen, ieder een paar personages en met verschillende stemmetjes. In de herfst kijken we naar de zon die oranje in de zee verdrinkt. Zou dat niet mooi zijn? Later, zei hij.

Een groen hart

2008-08-20T15:28:00.002+02:00

Hij werd ouder met de dag. Iedereen wist het, maar niemand kon hem helpen. Spoedig zou hij geboren worden voor het echte leven. Zelf maakte hij er zich geen zorgen over. Wat gebeuren moest, zou gebeuren. Elke dag zoog hij de jeugd op tot diep in zijn hart. Na een tijdje kon hij voelen hoe zijn hart verser werd. Soms hoorde hij het zingen en in de maat meekloppen. Toen zijn eerste sterfdag voor de deur stond, voelde hij zich beter dan ooit tevoren. Zo gebeurde het dat hij uiterlijk stierf, maar innerlijk opnieuw geboren werd. Hij had bereikt waar elke jongeling van droomde en elke oudeling van walgde: hij kon vliegen.

In de trein

2008-07-22T16:38:00.001+02:00

2 mensen zitten tegenover elkaar in de trein. Na 53 minuten verbreekt een van hen de stilte.
- Vindt u dit niet absurd?
- Nee.
- Verstaat u wat ik bedoel?
- Nee.
- Ik vind het gewoon raar dat wij twee mensen zijn die zo veel verschillende dingen zouden kunnen zeggen en doen en dat we er toch voor kiezen om gewoon voor ons uit te staren.
- Dat vind ik helemaal niet raar. Ik ben nogal gesteld op mijn privacy, ziet u.
- Maar beseft u dan niet dat ik nu zou kunnen opstaan, met mijn flesje spuitwater op uw hoofd slaan, u de hand schudden en dan luid lachend door het raam naar buiten duiken. Misschien zou ik er nog licht gewond vanaf komen. Dan zitten we misschien over twee weken weer tegenover elkaar en bent u alles al lang vergeten. Of u herinnert het zich nog. Dan zou u op mijn voet gaan staan, proberen om er zo veel mogelijk gewicht op te plaatsen en doen alsof het per ongeluk was, want u bent nog niet zo geoefend in dat soort dingen. U zou merken dat het een fantastisch gevoel geeft. Dus doet u vervolgens uw schoenen uit (want zoveel respect heeft u nog), gaat op de bank staan, begint wild te dansen en vraagt aan de verbaasde mensen rondom u of ze niet willen meedoen. Een paar minuten later wordt u overvallen door schaamte en u gaat bedeesd terug op uw plaats zitten. De kraag van uw jasje slaat u een beetje hoger.
- Leuk dat u zoveel fantasie heeft, maar ik moet er hier af. Dag.

Tussendoor

2008-07-07T19:19:00.002+02:00

Ze gaat op haar knieën zitten
bijt het asfalt kapot
steekt haar twee handen in het gat
kust de natte aarde
en gaat languit op straat liggen
slakken glijden over haar heen
zolang zijn ademhaling haar maar doorvloeit
een vergeet-mij-nietje groeide in haar handpalm.

Welkom

2008-07-03T08:27:00.006+02:00

Vanbinnen zijn we allemaal naakt. Daarom willen we niet dat de ogen van de ander de onze binnendringen. Als hij je aankijkt, stapt hij jouw leven binnen. De ogen zijn de spiegel van de ziel, vooral blauwe en groene. Er schuilt een beetje schoonheid in iedereen. Elke menselijke ziel is een stukje van het grote geheel en ik wil een zo volledig mogelijk beeld krijgen. Stap maar allemaal mijn leven binnen. Ik geef jullie wel een gepast plaatsje. Je kan me ook gemakkelijk beïnvloeden. Ik ben nogal flexibel in mijn ordening. Die wordt namelijk bijna dagelijks aangepast. Het leuke aan de hele zaak is, dat ik ook in vele andere werelden voorkom. Elke mens is een wereld op zichzelf met vertegenwoordigers in aangrenzende levens. Denk ik.

Alsjeblieft?

2008-06-13T16:51:00.005+02:00

Mag ik het houden, alsjeblieft?
En koesteren en erin verdrinken
want daar hoor ik thuis.

Je kan er niet naar blijven verlangen. Kijk dan toch wat je geworden bent! Sta op en haast je! We hebben geen eeuwen tijd!

De straat onder haar schudt, vuisten slaan het asfalt. Het helpt een beetje. Laat me verdrinken, alsjeblieft!

Want ze is het niet meer, niet meer dezelfde, niets meer.
Zonder haar steunwieltjes kan ze niet fietsen.

Het scheurt en het warme vocht doorvloeit haar. Het schreeuwt, hart verscheurend. Voel je het dan niet?
Door merg en been.
Is dat het? Altijd meer gaten totdat je helemaal uitgelekt bent?

Geef het mij terug, even maar. Gewoon voor de smaak.
Alsjeblieft?

Einde

2008-06-06T21:06:00.007+02:00

Ik klap het boek dicht met gemengde gevoelens.
Er is dat gevoel van weemoed, waarvan het doordringende gefluister ergens in een holte weergalmt. Het roept beelden op van trappen met sierlijke leuningen en gammele treden, van overwonnen angsten, van vertrouwde plaatsen, van berusting in wat komen zou en zelfs van een paar bijzondere mensen.
Een ander gevoel is in mijn hoofd een vreugdedansje aan het uitvoeren. Als het even op adem moet komen, zucht het tevreden en zingt het een liedje over de toekomst die nu eindelijk kan beginnen.
Het derde gevoel heeft zich in mijn maagstreek genesteld. Het staart grimmig naar taferelen in de verte en luistert naar conversaties die niet voor zijn verbitterde oren bestemd zijn. "Wie was dat nu weer op deze foto?" "Hm, het was iets met veel a's. Aja, Marina. Hoe kon ik die naam nu vergeten!" "Die heeft haar haar eens groen geverfd, hé?" "Jaa. Ik snap nog altijd niet waarom ze dat gedaan heeft!"

Uit 'Slaap!' van Annelies Verbeke

2008-06-01T19:51:00.006+02:00

Voor het eerst sinds lang kwam er een gevoel bij mij op dat nog het best te omschrijven valt als een musicalverlangen; een blije, ietwat hersenloze drang door middel van liederen met elkaar te converseren, in koor te zingen dat het allemaal niet zo erg is en dit te onderstrepen met enkele perfect synchrone danspassen die eindigen in een grote sprong of een grand-écart. Met z'n allen, welteverstaan; obers, taxichauffeurs, werkmannen op stellingen, grootouders, verkoopsters, dorpsgekken en agenten. Eventueel klom ik in het midden van het nummer behendig in een van de torens, zo snel als een spin en een zilveren sterrenspoor achterlatend, om daar te verdwijnen achter een cape, waarna er enkel nog een wolkje van mij overbleef. En de dansers onder mij zouden elkaar met open mond aankijken en een kring vormen waarin ik weer kon verschijnen uit het niets. Dat zou fijn zijn.

Kakverhaal

2008-05-28T19:16:00.005+02:00

Vanmorgen zaten we in de klas. Opeens kwam er een overweldigende stank door de open ramen naar binnen gewaaid. Meneer Aardrijkskunde wou ze sluiten, maar hij bleef gefascineerd naar buiten staren. Hij zei dat we allemaal eens moesten komen kijken.

Er stond een gele tankwagen op de speelplaats. Ze hadden blijkbaar geprobeerd de beerput leeg te zuigen, maar er was iets misgelopen. De hele doorgang van de wagen tot aan het secretariaat, wat toch wel een eindje is, was bedekt met een bruine laag. Het was een prachtig zicht.

Ze hebben alles dan met water weggespoten en een half uur later wisten de meesten niet waarom de grond onder hun voeten zo nat was. Alleen onder het oude schoolbusje waren er nog wat brokken blijven liggen.

Koud

2008-05-17T19:16:00.006+02:00

Nu zit ik hier en de regendruppels glijden over de vuile ruit, als de modderige tranen die ik niet meer kan wenen. Nee, wenen is iets voor mensen met hoop, voor mensen met dromen. Dromen vallen niet altijd in stukken op de grond. Na een tijdje zijn zelfs de mooiste dromen gewoon uitgedroomd. Ze laten het hoofd en het hart niet meer op hol slaan. Mijn dromen zijn als een lievelingslied waar ik te vaak naar geluisterd heb. En het doet pijn dat ze mij vervelen. Misschien had ik vroeger wat minder moeten dromen. Dan had ik misschien op tijd ingezien dat hij niet de juiste was. Maar wij zouden het allemaal beter doen. Het enige wat ons nu nog bindt zijn de herinneringen aan de passie van de beginjaren en de tattoos met elkaars initialen. Maar ook herinneringen vervagen en tattoos worden rimpelig.
Ik heb het koud.

Wat ik grappig vind

2008-05-06T20:07:00.005+02:00

Ik vind het ontzettend grappig:
* als meisjes bijna beginnen te wenen omdat hun nagel afgebroken is.
* dat mensen van 's morgens vroeg tot 's avonds laat hard werken om een duurdere auto te kunnen kopen.
* als mensen electronic opleggen en mij dan vertellen dat ik naar de verschillende instrumenten moet luisteren die er telkens bijkomen, zodat ik de muziek zou begrijpen.
* als mensen zeggen dat het bewezen is dat God niet bestaat.
* dat ik na twee dagen weer verslaafd kan geraken aan een stom computerspel, hoewel ik het daarvoor al maanden niet gespeeld had en hoewel ik volledig besef dat het compleet zinloos is.
* als mensen zoveel in hun nickname vertellen, dat je hun hele leven op de voet kunt volgen, maar dan moet je het wel eerst kunnen ontcijferen. (Sommige mensen staan eigenlijk alleen nog maar in mijn lijst omdat ik wil weten hoevele 'love-you-till-I-die-you-&-me-4ever!!!'s ze nog zullen hebben.)

Ik heb een redelijk amusant leven.

Alles is

2008-04-26T23:17:00.008+02:00

Wat is teveel? En waarom waarom dan niet? Maar nee, dat gebruiken ze allemaal maar al te graag. Maar ondertussen draait het wel met een duizelingwekkende snelheid, wat de naar binnen en bovenstaarders niet beseffen. Ik kijk niet, niet meer. Mijn ogen kunnen niet zo goed tegen dat soort taferelen. Geef mij maar een appel. Zorg er wel voor dat hij niet glanst, zodat ik pas te laat merk dat je mij vergiftigt. Dan zal er een glimlach rond mijn blauwe lippen spelen, wanneer ik je vertel dat ik van je hield. En dan stort ook jouw wereld in. Laat de scherven maar liggen. De show is toch bijna afgelopen. Dan mogen we hand in hand naar huis huppelen en nog meer draaien. Mij kunnen ze toch niets meer maken. Ik doe immers zelf niet meer mee sinds toen. Op een bolletje gerold in mijn hoekje lach ik, want ik ben voor niets en niemand bang.

Een klein meisje

2008-04-22T21:17:00.008+02:00

Soms zie ik een kind dat anders is, een meisje in wiens waakzame ogen ik mezelf herken. Ze straalt onzekerheid uit. Reeds op zo jonge leeftijd weegt de last op haar schoudertjes zwaar.

Dan voel ik genegenheid voor dat meisje. Dan wil ik haar zo graag helpen. Ik wil haar vertellen dat alles uiteindelijk wel goed komt. Ik wil haar overladen met geschenken. Ik wil zo graag de last voor haar dragen, en haar ook, totdat mijn rug het begeeft.

Maar ik weet dat ik dat, uit liefde voor haar, niet mag doen. Een kind heeft dingen nodig om naar te verlangen, om naar uit te kijken, om voor te sparen en om van te dromen. Het meisje moet bepaalde zaken heel graag willen, maar toch nooit krijgen. Ze moet vreselijke situaties doorstaan en er sterker van worden. Ze moet het gevoel hebben dat ze niet meer verder kan, om dan juist op tijd gered te worden door een nieuw sprankeltje hoop.

Later zal ze terugkijken op haar jeugd en verstaan dat het zo beter was. Ze zal beseffen dat ze met voortdurende hulp en begeleiding lang niet zo sterk en zelfstandig zou geworden zijn. Ze zal dankbaar zijn.

Waarom ben ik dan nog altijd een klein meisje dat telkens weer vergeet hoeveel haar alwetende Vader van haar houdt?

De eerste week

2008-04-07T21:54:00.018+02:00

Er was eens een sprookje waarin twee meisjes terecht kwamen. Toen ze daar aankwamen waren ze verwonderd over zoveel schoonheid.

Uren lang liepen ze op straten die zelden door auto's werden gebruikt. Ze zaten of lagen op het asfalt en genoten van de zon of de regen. Als ze een andere wandelaar tegenkwamen, begroetten ze die vriendelijk. Soms ontstond er een kort gesprek. Het kwam immers niet zo vaak voor dat verschillende wegen zich kruisten.

Elke dag besloten ze om die nacht in het bos te wandelen. Hier waren de nachten pikzwart en niet donkerblauw met oranje. Ze liepen op het zandweggetje en in de verte zagen ze het zwart nog zwarter worden. Dat was het silhouet van het gevreesde bos met de beren, de everzwijnen en de drugsdealers. Luid zingend liepen ze hand in hand steeds verder, tot ze door angst overmand werden. Hals over kop renden ze de hele weg terug naar huis, want het bos was nog veel bedreigender wanneer het achter hen lag.

Ze fietsten door velden, langs dorpjes met rode daken. De frisse wind streek langs hun gezichten en door hun haar. De ondergaande lentezon kleurde alles goud. Ze wisten nu heel zeker dat ze weg wilden, weg van de wereld waar ze vandaan kwamen en waar ze tot hun grote spijt naar moesten terugkeren. Ze maakten veel foto's, omdat ze bang waren te vergeten. De mooiste momenten echter werden alleen in hun harten vastgelegd, omdat ze beiden wisten dat sommige dingen alleen daar veilig zijn.

Foto gemaakt door Enja Stein.

Nieuw

2008-03-09T19:38:00.006+01:00

Gisteren moest ik een examen samenspel afleggen en opeens besefte ik hoe geweldig adrenaline voelt. Ik vond het wel spijtig dat ik nooit ten volle van dat gevoel kan genieten, omdat het altijd gepaard gaat met angst en met verschrikkelijke scenario's in mijn hoofd over een mogelijke fatale afloop.

Maar vandaag kreeg ik datzelfde gevoel, maar volledig zonder negatieve neveneffecten! Mijn hart sloeg sneller en harder. Een onbegrijpelijke vreugde ontstond ergens diep van binnen en verspreidde zich als een vloedgolf van bruisend water razendsnel door mijn bloedvaten. Ik was er zeker van dat ik straalde en ik vond het raar dat er niemand rond keek om de bron van dat licht te vinden. Er was opeens een zekerheid in mij dat ik iets belangrijks ging doen, iets wat een blijvende betekenis heeft, iets echt. Ik had opeens zin om de onbekende mevrouw die naast mij zat bij de hand te nemen en met haar door de zaal te dansen. Ik had zin om al die mensen een knuffel te geven en hen te vertellen dat ze allemaal zo veel voor mij betekenen, dat ik zo blij ben om hen elke week weer te zien. Ik wou op mijn stoel gaan staan en op en neer springen en roepen: "IK GA MIJ LATEN DOPEN EN IK HOU ONGELOOFLIJK VEEL VAN JULLIE!"

Ik heb het niet gedaan, want ik durf dat niet. Ik ben maar een stil klein meisje. Toch denk ik dat mijn ogen echt straalden.

Ich will... Nichts!

2008-02-26T17:25:00.006+01:00

Ich will... fliegen!
Einfach nur fliegen
federleicht alle Gedanken wegfliegend
die Augen tränend durch den kalten Wind
es genießend dass die Nacht mich weint.

Ich will... schreien!
Einfach nur schreien
dass ich nichts will und nichts kann und nichts bin
dass ich willenlos Nichts sein kann
nichts was ich will kann ich schreien.

Ich will... leben!
Einfach nur leben
mein Leben leben und Erleben erleben
leben durch erleben
durch erleben meine Seele beleben.

Ich will... träumen!
Einfach nur träumen
dass meine Träume mich träumend
die Welt versäumend, festhalten
wenn die Träume nicht mehr sind als Träume
bin ich nicht mehr ich
dann will ich mein Leben verträumen.

Dies ist kein Gedicht.

Stiller

2008-02-25T19:10:00.007+01:00

Ich versuche mir die Welt zu erklären
als ob zwischen Punkten Linien wären
als ob die Worte mir die Welt in Streifen teilten
Ich greife nur und kann nicht begreifen

Was nützten mir meine Hände
Wenn das was sie berührten verschwände
So wie die Dinge wenn die Worte sie finden
Verstummen und sich schweigend entwinden

Ich versuche mich der Welt zu erklären
als ob zwischen Funken Linien wären
als ob die Worte auch nur streifen könnten
Wonach ich greife und ich kann nicht begreifen

Was nützen mir die schönen Gedanken
Die zwischen all den Anderen versanken
Weil das Herz aller Gedanken aus Blei ist
Weil alles was sie finden vorbei ist

Wir Sind Helden <3

The gods envy us because we're mortal..

2008-02-02T23:57:00.003+01:00

Als mensen nadenken over hun eigen bestaan, worden ze neerslachtig, omdat ze dan beseffen hoe nietig en hoe onbeduidend en hoe vergankelijk ze zijn. Dan vinden ze dat hun leven geen zin heeft. Als ze die stap achteruit zetten zien ze dat al hun banale zorgen over de kleine dingen des levens alleen maar lachwekkend zijn. Op dat moment beseffen ze misschien ook dat elke seconde hun laatste zou kunnen zijn, omdat ze voortdurend in levensgevaar verkeren. Die gedachten maken hen bang, dus laten ze de reflectie van hun leven voor wat ze is en keren naar hun alledaagse bezigheden terug.

Maar is het niet juist omgekeerd? Het diepe besef dat het elk moment afgelopen kan zijn, maakt elke seconde die je nog krijgt toch veel mooier. Als je die stap achteruit zet, zie je de banale zorgen, maar je ziet daarnaast ook hoe fantastisch alles in elkaar past en in elkaar overgaat. Je ziet adembenemende landschappen, je ziet kleurrijke planten die dan weer als voeding dienen voor mooie dieren, je ziet mensen die aan bloemen ruiken en door bossen rennen en die zich daardoor blij voelen, je ziet mensen die om elkaar geven.

Wat zou er nu meer zin kunnen geven aan ons bestaan dan dat? Wat maakt het uit dat er ook dieptepunten zullen komen? Wat maakt het uit dat jij niet altijd alles zal krijgen wat je graag zou willen? Wat maakt het uit dat men binnen 200 jaar niet meer weet wie jij was? Wat maakt het uit dat je binnen een aantal jaren zeker zal sterven?

Dat zijn allemaal onderdelen van het prachtige geheel die het juist nog mooier maken. Het leven is een betoverend sprookje waar wij deel van mogen uitmaken en het sprookje is voor iedereen weer helemaal anders en nieuw. Elke dag is een verrassing. Elke seconde is een kostbaar geschenk.

Het wij

2008-01-29T17:25:00.003+01:00

Wij hadden zoiets moois samen, maar nu wil ik het graag terug. Wij deelden een stukje wij dat alleen van ons was. Het hield ons bijeen en toonde ons dat jij en ik samen wij waren.

Maar vanaf het moment waarop we aan ons stukje wij begonnen te trekken, maakte het zichzelf na, omdat het slimmer was dan ik en jij. Wij wilde toen al zijn eigen voortbestaan verzekeren en wij is dan ook in zijn opzet geslaagd. Hoe nauwkeurig ik het ook probeer los te scheuren, ik kan slechts de helft redden. De gedachte dat jij hetzelfde stukje ik en jij bezit, kan ik niet verdragen.

Der Fährmann - Samsas Traum

2007-11-24T18:18:00.004+01:00

Der Fährmann:
Nichts wird dir die Last abnehmen,
du hast sie als der zu tragen, der du bist,
du hast dich auf der Weltenbühne zu verbeugen.
Dies ist deine Rolle,
und du kennst die Antwort auf die Fragen,
denn die Schläge deines Herzens sind es,
die von Leben zeugen.
Der Chor der toten Namen:
Du weißt, dass du Leben musst.
Samuel:
Selbst als ich sterben wollte...
Der Chor der toten Namen:
hast du immer um des Lebensfunkens Glimmen in dir selbst gewusst.
Samuel:
Diest ist meine Rolle...
Der Chor der toten Namen:
und du spielst sie bis zu dem Tag, an dem du erkenst, dass du in Wahrheit niemals eine Rolle spieltest.
Samuel:
Schneidet mir die Fäden ab! Wo steht der Plan geschrieben der mir alles nahm und alles gab?
Der Chor der toten Namen:
Nirgends, denn in Wirklichkeit gibt's weder ihn noch Fäden.
Samuel:
Und die Absicht die mein Schöpfer hegt?
Der Chor der toten Namen:
Würde Gott nicht an dich glauben, hätte er dir dies nicht auferlegt.